arturpalyga.blog.bielsko.pl
 
bielsko.biala.pl
blog.bielsko.pl
arturpalyga.blog.bielsko.pl/rss
strona główna - arturpalyga.blog.bielsko.pl
Archiwum newsów - luty 2010


Komentarzy (1)

02 2010

  

Luty krótki, ale intensywny. Niewątpliwie pod znakiem Desdemony chusteczki z truskawkami. Ale też praca nad adaptacją "Margot" Witkowskiego teraz, czyli o tęsknocie ludzkiej do tandety. Rozmowy z Theodorą Herghelegiu, reżyserką, która chce wystawić w przyszłym sezonie w Bukareszcie moje "V(F) ICD 10".

Lutowy miesięcznik "Teatr" opublikował dyskusję o teatrze i performensie.

"Między państwem a anarchią

z Artim Grabowskim, Olą Kubiak, Arturem Pałygą i Zorką Wollny rozmawia Kamila Paprocka."

Pałyga: Jak to teatr nie wchodzi w dyskusję społeczną?! Teatr szuka wspólnego języka między artystami a publicznością. Natomiast wydaje mi się, że artystów sztuki performans szukanie wspólnego języka mało zajmuje, skutkiem czego oddźwięk ich działań jest dużo mniejszy niż w teatrze. Do teatru w Bielsku-Białej przychodzi siedemdziesiąt tysięcy ludzi rocznie, co z konieczności narzuca szukanie wspólnego języka. Przewagą performansu z kolei jest bezkompromisowość. Różnica między teatrem a performansem jest taka, jak między państwem a anarchią.

Grabowski: Aule kabaretowe co roku gromadzą półmilionową publiczność....

Pałyga: A teatr instytucjonalny jest kompromisem między koncertem Maryli Rodowicz a sztuką. Performans natomiast jest sztuką indywidualną. W teatrze mamy do czynienia z grupą, procesem zbiorowym, w którym zawiera się ogromna energia i potencjał.

itd.

W "Polityce" i "Przekroju" - zdjęcia i teksty z "Tak wiele przeszliśmy...".

I wreszcie lutowy "Dialog" otwiera "Nieskończona historia", wywiadzik o "Nieskończonej historii" i pierwsze opracowanie mnie :), które uczyniła Joanna Derkaczew pt. "Głosy mniejsze".

"Bohaterowie Artura Pałygi nie dosłyszą, nie doczekają, nie pomną, pomylą, przegapią, przekręcą. W wyizolowanych salkach, pokoikach, przedziałach toczą spory, których temat dawno już wymazali z pamięci. Mozolnie odtwarzają wydarzenia, których może wcale nie przeżyli. Wzywają tych, którzy nigdy nie przyjdą. Ściga ich przeszłość. Zdradza ich język. Dręczą dziwne przeczucia. Coś było. Coś się zgubiło. Czegoś brakuje. Czego? Tego się już nie wie. Aż wstyd.

Artur Pałyga trafił do teatru z klas techników, liceów, z zajęć w ośrodkach opiekuńczych, redakcji gazetek uczelnianych, piwnic zastawionych gitarami, kotłami, piecami. Nauczyciel, wychowawca, były punk, autor reportaży i książek. Autor spoza metropolii. Korespondent ze świata, który nie zniknął wraz z transformacją, tylko zakurzył się i zakisił w ciasnych, dusznych zakamarkach prowincji. Jego postaci często nie wierzą nawet w istnienie innej rzeczywistości.

Słuchajcie, to jest niesamowite, jak się pomysli, że tam to wszystko istnieje naprawdę. Że to jest. Że to nie ściema. Że nie rymyślili tego jacyś specjaliści od propagandy. Ale że naprawdę takie Maczu Piczu istnieje. I Kongo. - Tak wiele przeszliśmy, tak wiele przed nami -

Od kilkudziesięciu lat piją sypaną kawę z tych samych szklanek w koszyczkach, śpią na tych samych zapadłych wersalkach, wdychają tę samą pleśń z zawilgoconych ścian. Czasem marzą nieśmiało: "O rany, pracować w makdonaldzie. Jak super!" [...] Dla Palygi wyróżnikiem byłby więc pewnie ten kredensowo-makatkowy, skisły język, prowadzący donikąd - najwyżej do środka głowy. Ta cierpliwość i brak protekcjonalizmu w pokazywaniu najbardziej nawet zabiedzonych bohaterów. Niepewność. Obiektywizm. Wstyd."

No i tak.

2010-02-25 | Dodaj komentarz
Joanna
2010-03-09 20:01:04
Co tu tak cicho, Panie Arturze ?
Komentarzy (1)

Pulă în cur

  

    Przetłumaczyli mnie na rumuński. Ma być czytanie fragmentów "V(F) ICD 10" w Bukareszcie.

    Theo Herghelegiu! Dzięki!

    JERZY Ca urmare a dezvoltării regresive a creierului său, Jaś ne-a părăsit, din cauză că nu a făcut progrese. Regulamentul spunea că, atunci când cineva nu face progrese, trebuie să plece, fiindcă ocupă locul altcuiva, există mulți solicitanți. Cât de multe persoane mai zac încă acasă și ar veni și ele bucuroase la terapie. Câteodată văd cum Jaś se plimbă cu taică-su pe trotoar. Trec prin dreptul gurii metalice de canal, izbitor de deschise la culoare, pe care e gravată Cântarea Cântărilor dedicată iubirii de către Sfântul Pavel și pe sub care curge apa reziduală. Ei se plimbă spre locul din care Jaś a fost luat cu mașina când a fost dus la terapie. Ei așteaptă. Pe urmă se întorc acasă. În mod interesant, dintre toate cuvintele pe care, cum se pare, le-a uitat ireversibil, i-au rămas numai înjurăturile. Îi place în special să înjure brusc, fapt cu care îi intrigă pe trecători.

    SFÂNTUL PAVEL Dacă aș vorbi cu limbi de oameni și de îngeri și nu aș avea iubirea

    JAŚ Căcat nenorocit

    SFÂNTUL PAVEL Iar dacă aș putea vorbi profetic și aș cunoaște toate tainele

    JAŚ Căcat, fut, căcat.

    SFÂNTUL PAVEL și aș avea întreaga cunoaștere

    JAŚ Mă cac. Fut, pizdă.

    SFÂNTUL PAVEL și întreaga credință

    JAŚ Căcat în căcat cac și mă cac pe căcat

    SFÂNTUL PAVEL Iubirea e îngăduitoare

    JAŚ Pulă

    SFÂNTUL PAVEL și prietenoasă

    JAŚ Pulă

    SFÂNTUL PAVEL iubirea nu cunoaște furia

    JAŚ Pulă, pulă, pulă, pulă

    SFÂNTUL PAVEL iubirea nu e trufașă

    JAŚ Pulă pulă

    SFÂNTUL PAVEL nu se umflă în pene

    JAŚ Pulă

    SFÂNTUL PAVEL Nu se poartă necuviincios

    JAŚ Pulă în pizdă

    SFÂNTUL PAVEL ea nu caută ce-i al ei

    JAŚ Pulă în cur

    SFÂNTUL PAVEL nu se încrâncenează

    JAŚ Pulă în pulă

    SFÂNTUL PAVEL nu ține seama de rău

    JAŚ Futut, futut, futut

    SFÂNTUL PAVEL nu se bucură de nedreptate

    JAŚ Futut în cur

    SFÂNTUL PAVEL Dar se bucură de adevăr

    JAŚ Futelniță

    SFÂNTUL PAVEL ea îndură totul

    JAŚ Pizdă futută

    SFÂNTUL PAVEL ea crede totul

    JAŚ Curvă futută

    SFÂNTUL PAVEL ea speră totul

    JAŚ Pulă boarfă pizdă

    SFÂNTUL PAVEL ea tolerează totul

    JAŚ Mă cac pe tot

    SFÂNTUL PAVEL Iubirea nu se istovește niciodată

    .....

    SFÂNTUL PAVEL când vorbirea profetică are să înceteze și vorbirea în limbi are să înceteze și cunoașterea are să înceteze

    .....

    SFÂNTUL PAVEL Atunci rămân însă credința, speranța, iubirea, astea trei

    PAPA / TATA Jaś, ce-i cu tine?

JAŚ Căcat.

PAPA / TATA Hai acasă.

2010-02-23 | Dodaj komentarz
aha
2010-02-24 11:28:34
Ślisne:)
Komentarzy (0)

Przemyślenia po recenzji

  

Czy tak jak ja zaznałeś rozkoszy cierpienia

I czy o tobie także mówią: "Co za dziwak!"?

Byłem już bliski smierci. W duszy pełnej drżenia

Żądza na wpół ze zgrozą, plaga osobliwa.

Lęk zmieszany z nadzieją, buntu ani cienia.

A im szybciej w klepsydrze piasek mi przepływał,

Tym bardziej ma męczarnia w błogość się zamienia:

Całym sercem ze świata jużem się wyrywał,

Niecierpliwy jak dziecko, co na spektakl wiodą -

Kurtyna jest mu wówczas nieznośną przeszkodą.

Wtem prawda się objawia w blasku lodowatym:

Umarłem bez zdumienia. I zorze złowieszcze

Spowiły mnie całego. Ach, więc nic poza tym?

Zasłona się uniosła, ja - czekałem jeszcze.

Baudelaire, Kwiaty zła CXXV, tłum. Marianna Zajączkowska-Abrahamowicz

2010-02-21 | Dodaj komentarz
(brak komentarzy)

«"Już się Ciebie nie boję, Otello" na lubelskiej Scenie Prapremier In Vitro to eksperyment szekspirowsko--resocjalizacyjny. Bardzo dyskusyjny

O nowej lubelskiej premierze warto rozmawiać przynajmniej z dwóch powodów. Pierwszy ma niesamowitą twarz Dariusza Jeża, aktora amatora od dwóch sezonów współpracującego ze Sceną In Vitro. Jeż znalazł w teatrze nowy pomysł na życie. Nie jest tajemnicą, że w jednym z zakładów karnych znalazł go Łukasz Witt-Michałowski i zaraził aktorstwem. Jeż ma warunki gladiatora, oblicze okrutne i cierpiące zarazem. Jest w nim twardość mężczyzny, surowość gestów, ślady po wygasłej dawno złości i ogromna ciekawość nowego świata. Naturszczyk z duszą, skalą do ociosania, reżyserski skarb. Jeż nie boi się mówić o swojej przeszłości, jego głos dudni jak spod podłogi, wydaje się, że jedną ręką zmiażdży tuzin aktorskich chucherek. Może i skanduje tekst, może i nie zawsze trafia w intonacje, ale jemu się wierzy. Dlatego warto było dla niego zaryzykować z Otellem. Przełożyć dzikość weneckiego Maura na srogość kogoś, kto otarł się o życie po drugiej stronie prawa. Zachwycając się osobowością Jeża, mam wątpliwość, jak długo można wykorzystywać jego biografię na potrzeby spektakli. Bo w końcu, kiedy oglądam Jeża na scenie, mam w nosie jego biografię, widzę tylko wielką osobowość i zakładam, że przeszłość została już odkupiona. Dlatego przeszkadzała mi metoda, jaką zastosowali Lewicka z Pałygą podczas pracy z Jeżem i grupą lubelskich aktorów. Za dużo tu właśnie epatowania fizycznością amatora, podkreślaniem jego kryminalnej kartoteki, wygrywaniem urojonych antagonizmów aktorzy zawodowi kontra amatorzy. Tak naprawdę Jeż nie jest i nie będzie nigdzie i przez nikogo odrzucany, nikomu nie kradnie roli, przeciwnie, wszyscy go chcą, pragną chodzić w glorii kolegi człowieka z odzysku. Drugi powód to nadaktywność Artura Pałygi. Ledwo co wybrzmiała premiera w Bydgoszczy, potem w Bielsku, ledwo co zdążyliśmy przeczytać jego genialny dramat "Nieskończona historia" opublikowany w "Dialogu", a już mamy kolejne dzieło, tym razem wystukane w laptopie naprawdę na kolanie. Pałyga przepisuje Szekspira swoimi słowami, dodaje monologi aktorów i aktorek, co to niby nie mają napisanego tekstu, niby improwizują, niby kłócą się ze sobą, psioczą na bandytę w teatrze. Są "kurwy" i "spierdalaje". Są tyrady na temat kłamstwa i fikcji, powinności aktora i inne wytarte do cna szablony. Nic to nie wnosi do naszej lektury tragedii Szekspira, a raczej spłycają w elementarzowo rozumianym myśleniu o teatrze. Zamiast umieścić akcję w jakimś drapieżnym, bezwzględnym i barbarzyńskim świecie, co sugerowałyby warunki Jeża, Lewicka z Pałygą otwierają wątek metateatralny. Jeż w tym znika bez reszty, pierwsze skrzypce zaczyna grać Paweł Pabisiak (Jagon, czyli zazdrosny aktor!). Pałyga chce nam udowadniać, że wzoruje się na niemieckiej modzie pisania klasyki na nowo, żartuje nawet, że zbiera na dom z ogródkiem, ale nic nie ratuje spektaklu przed miałkością, ciężkim humorem, udawanymi emocjami, prostą jak cep symboliką. Szkoda na to Jeża, żal Desdemony (Ewelina Stepanczenko). Lewicka rozdyma temat i akcje ponad miarę. Nie umie także się zdecydować, co z potoków zdań Pałygi ocalić, a co skreślić. Nie wiem, czy Jeż powinien mieć profesjonalnego agenta teatralnego, który doradzałby mu, w jaki projekt wchodzić, a w jaki nie. W każdym razie ja ostrzegam: przyjaciele potrafią wyrządzać czasem niedźwiedzią przysługę.»

"Amatorzy - siłą teatru?"
Łukasz Drewniak
Dziennik Gazeta Prawna nr 35 - dodatek Kultura

2010-02-20 | Dodaj komentarz
(brak komentarzy)

Kilkaset kobiet w moim mieście strajkuje, bo zostały oszukane. Obiecano im coś, a teraz słyszą: sorry, ale jednak nie. Kilkanaście oszukanych kobiet prowadzi głodówkę. Coraz bardziej niebezpiecznie jest chorować w naszym mieście. No i co? Wygląda jakby nikogo to nie obchodziło? Gdzie jest pani poseł Nykiel, która tak gorąco popiera wszak aktywność kobiet? Gdzie są politycy PO, którzy dwa lata temu oburzali się na nieczułość Kaczyńskich wobec strajkujących pielęgniarek? Gdzie są działaczki kongresu kobiet? Gdzie są radni? Gdzie są władze miasta, w którym to się dzieje? Ostentacyjne milczenie. Mamy panie gdzieś! Nie potrzebujemy pielęgniarek. Niech sobie strajkują. Niech się przebranżowią i idą do kas w licznych hipermarketach, które przygotowaliśmy w naszym mieście dla naszych kobiet.

Można się spierać, czy pielęgniarki mają rację, czy nie, ile powinny zarabiać, jakie powinny mieć warunki pracy itp. Można dyskutować, czy to dobry czas, czy zły na wywiązywanie się z danych im przyrzeczeń. Ale kompletnie je zlekceważyć?

2010-02-19 | Dodaj komentarz
Rajmund Pollak
2010-02-20 17:29:53
Pielęgniarki mają rację , a nasi lokalni politycy pokazują nie pierwszy raz swoją indolencję .

Informacje:


SZTUKI:

1. Guma balonowa. Klub Osiedlowy Widok, BB
2. Testament Teodora Sixta. Teatr Polski w Bielsku-Białej
3. Nic co ludzkie. Scena Prapremier Invitro. Lulblin.
4. Żyd. Teatr Polski w Bielsku-Białej. Teatr Rampa w Warszawie. Kompania Teatr w Lublinie. Skene Szinhaz w Budapeszcie. Teatr Telewizji.
5. Wodzirej. Koszalin Kulturkampf. Bałtycki Teatr Dramatyczny w Koszalinie.
6. Hamlet'44. Muzeum Powstania Warszawskiego. Warszawa.
7. Turyści. Teatr Polski w Bydgoszczy.
8. Wszystkie rodzaje śmierci. Łaźnia Nowa w Nowej Hucie.
9. Ostatni taki ojciec (Tato). Scena Prapremier Invitro. Lublin. Teatr Bagatela w Krakowie.
10. V(F) ICD-10 Transformacje. Teatr Polski w Bydgoszczy.
11. Tak wiele przeszliśmy, tak wiele przed nami. Teatr Polski w Bielsku-Białej.
12. Już się ciebie nie boję, Otello. Scena Prapremier Invitro. Lublin.
13. Idź w noc, Margot. Kompania Teatr. Lublin.
14. Auschwitz Cat. Sala Beckett. Barcelona.
15. Bitwa o Nangar Khel. Teatr Polski w Bielsku-Białej.
16. Szwoleżerowie. Teatr Polski w Bydgoszczy.
17. Obywatel K. Teatr Nowy w Zabrzu.
18. Nieskończona historia. Teatr Powszechny w Warszawie. Teatr Nowy w Zabrzu. Akademia Teatralna w Białymstoku. Teatr 59 w Warszawie. Teatr Horzycy w Toruniu.
19. Nangar Khel. Postscriptum. Festiwal Malta w Poznaniu.
20. Truskawkowa niedziela. Teatr Polski w Bydgoszczy. Landesbhune Theater w Willhelmshaven.
21. Aporia 43. Scena Prapremier Invitro w Lublinie. Teatr Arabeski w Charkowie.
22. Love. Cieszyńskie Studio Teatralne.
23. Morrison/Śmiercisyn. Teatr Lalki i Aktora w Opolu.
24. w środku słońca gromadzi się popiół. Teatr Stary w Krakowie. Wrocławski Teatr Lalek. Polskie Radio.
25. Historie bydgoskie - osiem historii. Teatr Polski w Bydgoszczy.
26. Niech nigdy w tym dniu słońce nie świeci. Teatr Fredry w Gnieźnie.
27. I nikt mnie nie poznał. Violetta Villas. Teatr Capitol we Wrocławiu. Teatr Nowy w Łodzi.
28. Lalka. Adaptacja. Teatr Polski w Bielsku-Białej.
29. Western. Teatr Śląski w Katowicach.
30. Y. Teatr Capitol we Wrocławiu.
31. Znak Jonasza. neTTheatre. Polskie Radio. Warszawa. Lublin.
32. Psubracia. Teatr Śląski w Katowicach.
33. Exodus 2.0. Teatr Węgierki w Białymstoku.
34. Narysowałam więcej, niż tu widać. Strefa Wolnosłowa. Warszawa.
35. Klątwy. Teatr Osterwy w Lublinie.
36. Rewizor. Będzie wojna. Teatr Ludowy w Nowej Hucie.
37. Dybbuk. Teatr Polski w Bielsku-Białej.
38. Muzułmany. Teatr Śląski w Katowicach.
39. Panna Nikt. Wrocławski Teatr Współczesny.
40. Dada z łasiczką. Teatr Śląski
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
W sprawach wszelakich proszę pisać do mnie na adres:
appalyga@gmail.com

Archiwum:


2017
» sierpień (5)
» lipiec (18)
» czerwiec (6)
» maj (2)
» kwiecień (5)
» marzec (1)
» styczeń (2)

2016
» grudzień (7)
» listopad (2)
» październik (3)
» wrzesień (2)
» sierpień (10)
» lipiec (9)
» czerwiec (7)
» maj (2)
» kwiecień (4)
» marzec (4)
» luty (4)
» styczeń (2)

2015
» grudzień (4)
» listopad (4)
» październik (3)
» wrzesień (3)
» sierpień (2)
» lipiec (2)
» czerwiec (4)
» maj (8)
» kwiecień (10)
» marzec (4)
» luty (5)
» styczeń (2)

2014
» grudzień (5)
» listopad (2)
» październik (2)
» wrzesień (7)
» sierpień (9)
» lipiec (4)
» czerwiec (3)
» maj (2)
» kwiecień (6)
» marzec (8)
» luty (7)
» styczeń (5)

2013
» grudzień (4)
» listopad (5)
» październik (3)
» wrzesień (9)
» sierpień (9)
» lipiec (7)
» czerwiec (4)
» maj (10)
» kwiecień (11)
» marzec (10)
» luty (6)
» styczeń (9)

2012
» grudzień (6)
» listopad (9)
» październik (3)
» wrzesień (11)
» sierpień (13)
» lipiec (7)
» czerwiec (9)
» maj (11)
» kwiecień (7)
» marzec (4)
» luty (8)
» styczeń (4)

2011
» grudzień (4)
» sierpień (1)
» lipiec (5)
» czerwiec (1)
» maj (2)
» kwiecień (2)
» marzec (3)
» luty (3)
» styczeń (4)

2010
» grudzień (4)
» listopad (6)
» październik (4)
» wrzesień (8)
» sierpień (7)
» lipiec (6)
» czerwiec (5)
» maj (6)
» kwiecień (9)
» marzec (3)
» luty (12)
» styczeń (9)

2009
» grudzień (9)
» listopad (9)
» październik (11)
» wrzesień (10)
» sierpień (3)
» lipiec (3)
» czerwiec (8)
» maj (8)
» kwiecień (8)
» marzec (12)
» luty (10)
» styczeń (12)

2008
» grudzień (8)
» listopad (7)
» październik (8)
» wrzesień (14)
» sierpień (4)
» lipiec (8)
» czerwiec (7)
» maj (11)
» kwiecień (13)
» marzec (9)
» luty (7)

Ostatnie komentarze


[Duża Ula]
Myślę, że jest to bardzo niesamowite być w miejscach w których byli nasi przodkowie. Na...
[Mada L]
Ale napisane! Jakby się tam było i dotykało! Dziękuję
[Duża Ula]
Na początku tak jak bym czytała jakiś dramat. Dobrze , że to się nie dzieje...

Ocena bloga:


Oceń blog:  1   2   3   4   5 

Reklama:


Statystyki bloga:


Wyświetleń: 1326454
Newsów: 688
Komentarzy: 2109
Ta strona kojarzona jest ze słowami:
Artur Pałyga, blog Bielsko, blogi Bielsko-Biała