arturpalyga.blog.bielsko.pl
 
bielsko.biala.pl
blog.bielsko.pl
arturpalyga.blog.bielsko.pl/rss
strona główna - arturpalyga.blog.bielsko.pl
Archiwum newsów - czerwiec 2010

Twórcy, realizatorzy i reżyser popularnego spektaklu zgarnęli nagrody podczas XVI Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Twórcy, realizatorzy i reżyser popularnego spektaklu zgarnęli ... Jurorzy konkursu przyznali wyróżnienie zespołowe w wysokości 10 tys. złotych dla twórców i realizatorów spektaklu "V (F) ICD-10. Transformacje" Artura Pałygi z Teatru Polskiego w Bydgoszczy oraz wyróżnienie w wysokości 7 tys. złotych dla Pawła Łysaka za reżyserię. Wśród nagrodzonych znalazły się m.in. sztuki: "Persona. Marylin" Krystiana Lupy z Teatru Dramatycznego m. st. Warszawy, "Między nami dobrze jest" Doroty Masłowskiej z TR Warszawa i "Pieszo" Sławomira Mrożka z Teatru Wybrzeże w Gdańsku.

Z portalu Moje Miasto Bydgoszcz

2010-06-30 | Dodaj komentarz
m
2010-06-30 09:10:16
nic tylko pogratulować! a sztuka świetna.
Duża Ula
2010-07-01 08:34:55
Wielkie gratulacje
Komentarzy (0)

Ojciec jedzie na Biennale

  

Piszą w gazecie: Przedstawienie według sztuki Artura Pałygi wyreżyserowane na lubelskiej Scenie Prapremier InVitro przez jej szefa Łukasza Witt-Michałowskiego, zostało zaproszone do udziału w Biennale Nowej Europejskiej Dramaturgii (Theaterbiennale Neue Stücke aus Europa) w Wiesbaden.


No i tak. Wieczorem dziś prowadzę spotkanie filozoficzne na temat ostatniej książki Susan Sontag, Widok cudzego cierpienia - od 19.30 w Cafe 6 na Rynku w Bielsku, zapraszam! Potem, pewnie około północy powrót do domu, o trzeciej trzeba wstać, żeby na czwartą zdążyć na intercity do Warszawy. Na Okęcie i fru!

Polen | Scena InVitro, Lublin
Ostatni Taki Ojciec | Der letzte Vater seiner Art

Die Welt verweiblicht, heißt es. Unsere Väter waren die letzten ihrer Art. Söhnchen, der Protagonist dieses alptraumhaften Familiendramas, ist gefangen zwischen Vaterdiplom aus dem Internet, Militär und Kirche. Ansprüche und Erwartungen aller Orten. Regisseur Witt-Michałowski nimmt die wechselnden Perspektiven wörtlich und setzt das Publikum kurzerhand auf rollende Tribünen. Ausgehend von Kafkas „Brief an den Vater" hat sich Pałyga an den Vorbildern abgearbeitet, um final zu konstatieren: „Wir sind anders."
In polnischer Sprache - simultan gesprochen von Andreas Volk nach einer Übersetzung von Andreas Volk.

Sa 26.6. 21.30 Uhr Ticket | So 27.6. 18.00 Uhr
Ticket
2 Stunden, keine Pause.
Eine halbe Stunde vor jeder Vorstellung findet eine Einführung statt.
Publikumsgespräch im Anschluss an die Vorstellung am 26.6.

Staatstheater Wiesbaden - Malersaal

Artur Pałyga
ist 1971 in Hrubieszów geboren, studierte Polnisch und Literatur in Krakau und promovierte dort in letzterem Fach. Er nahm u.a. an Tadeusz Słobodzianeks Drama Laboratorium teil, aus dem sein Text „Der Jude" (2008) hervorging. Zuvor entstanden u.a. „Kaugummi", ein Musical-Libretto (2005) und „Theodor Sixts Letzter Wille" (2007). In „Nichts was menschlich ist", Uraufführung 2008 in Lublin, verbindet das übergreifende Thema Kriminalität die drei Teile. Sie beruhen auf Berichten von Zeugen aus Kielce, von Häftlingen aus
Auschwitz und Fragmenten aus Jan Tomasz Gross' Buch „Furcht". Es folgten u.a. „Top Dog. Koszalin Kulturkampf" (2008), „Touristen" (2009), „Alle Arten von Tod" (2009), ein Stück, das auf Hermann Hesses „Siddartha" beruht und das den Hauptpreis beim Festival zeitgenössischer Dramen in Danzig errang. Seine jüngsten Werke fürs Theater sind „V(F) ICD-10-Transformationen", „Wir haben viel durchgemacht, viel steht uns bevor" (beide 2010). Für InVitro schrieb er „Ich fürchte dich nicht mehr, Othello".

"Ostatni taki ojciec" Artura Pałygi; reżyseria: Łukasz Witt-Michałowski; muzyka: Max Kowalski; występują: Maria Daiksler, Ewa Pająk, Arkadiusz Cyran, Remigiusz Jankowski, Dariusz Jeż, Maciej Kondrasiuk, Łukasz Pruchniewicz oraz Tomasz Bazan (tancerz butoh); premiera: 14 lutego 2009; pokazy festiwalowe w Wiesbaden: 26-27 czerwca 2010.

2010-06-24 | Dodaj komentarz
(brak komentarzy)

Pięny wywiad z Moniką Strzępką w "Krytyce Politycznej"!

Sebastian Liszka, Krytyka Polityczna: Na kogo będziesz głosować w wyborach prezydenckich?

Monika Strzępka: Jak większość z nas, nie mam kandydata, który by mnie w jakimkolwiek zakresie reprezentował. W drugiej turze zagłosuję więc na Jarosława Kaczyńskiego. - Prawdę mówiąc, znając twoją metodę teatralną i będąc wiernym widzem twoich przedstawień, związku między tym, co robisz na scenie, a wyborczym gestem nie widzę. Po co ci to? - Jako wierny widz moich przedstawień, wiesz również, że nigdzie nie jest mi tak daleko jak do neoliberałów i wartości promowanych przez obecne elity. Monowładza Platformy może oznaczać wprowadzenie w życie rozwiązań brutalnych i nieodwracalnych, choćby w kulturze. Zmiany te nie będą podawane w wątpliwość przez żadną opozycję dysponującą jakąkolwiek władzą. Byłam pewna, że to, co wydarzyło się na krakowskim Kongresie Kultury upewni środowisko, że żarty się skończyły. Stalinowska mowa Balcerowicza, grożenie artystom paluszkiem, że jeśli się nie zgodzą na reformę kultury, to będzie to znaczyć, że się prowadzają z Chavezem, kurwa! To był moim zdaniem test na to, czy próba wdrożenia koncepcji kultury jako całkowicie zależnej od zapotrzebowań rynku powiedzie się, czy nie. Balcerowicz dostał rzęsiste brawa, żaden rozpoznawalny szerzej autorytet nie odniósł się do tego krytycznie. Było elegancko i w dobrym guście. Kongres okazał się udaną, niestety, próbą prowadzenia pozornego dialogu.

Zapamiętałem to trochę inaczej-Balcerowicz dostał brawa od części delegatów, ale nikt tych rozwiązań nie poparł wprost. Kongres skończył się klinczem, a po kilku tygodniach zaczęły się mnożyć oddolne inicjatywy, niestety skutecznie antagonizujące ludzi z jednej strony barykady.

- Pytanie, po której stronie barykady stoisz. Jednak nie po tej, co np. Tomasz Karolak [aktor teatralny i telewizyjny], a to z nim spotyka się podczas kampanii kandydat PO na prezydenta. Nie mogę być po jednej stronie barykady z kimś, kto opowiada się za wprowadzeniem jako normy teatrów impresaryjnych i mówi coś o potrzebie "planu Balcerowicza" dla kultury. Rozumiem, że Karolak awansował społecznie, ale czy jak się awansuje społecznie, to od razu ślepnie się na to, co stało się z ofiarami planu Balcerowicza dla gospodarki? Uważam, że należy jakoś oprotestować takie myślenie. Ale w jaki sposób protestować, żeby nie zostać zamkniętą w klatce śmiechu i nie oberwać argumentami o niespełnionej sfrustrowanej pieniaczce.

Jakiś czas temu byłam z dzieckiem w szpitalu. Tak zwany nagły przypadek, bo gdyby nie był nagły, to nie mogłabym skorzystać z bezpłatnej pomocy medycznej. Dziecko jest zarejestrowane w przychodni w Warszawie, a my od dwóch miesięcy byliśmy wtedy w Wałbrzychu. Lekarka zwracała się do mnie bezosobowo: "trzymać", "ubrać", "obrócić". Ani słowa o przyczynach, na pytania odpowiadała niechętnie, w zasadzie nie odpowiadała. Szybko skończyła rozmowę: "Ma pani jeszcze jakieś pytania? Nie? To żegnam". Powiedziałam parę słów o uprzejmości, która chyba jest wpisana w jej zawód i wyszłam z gabinetu sfrustrowana. W recepcji poprosiłam o książkę skarg i opisałam przebieg wizyty. I wiesz co? Ulżyło mi.

Listy poparcia to ten sam mechanizm zarządzania gniewem społecznym. Podpiszesz się, ulży ci, gniew zostaje skanalizowany, a ty masz poczucie spełnienia obywatelskiego obowiązku. Nie ma żadnych realnych konsekwencji takich działań, ale chwilowo obniżają poziom frustracji. Na pewno żadnego listu nigdy już nie podpiszę.

Moim zdaniem listy tylko zwiększają frustrację. Wysyp inicjatyw spowodował teraz, że doszło do pomieszania kompetencji - artyści chcą pisać regulaminy, urzędnicy włażą do instytucji. Ktoś tu zwariował, i to bez wprowadzenia reformy.

- Urzędnicy już są w instytucjach, więc nie muszą do nich włazić. Rozwiązania systemowe ich tam wprowadziły. Pracując w instytucji kultury, nie myślisz publicznością, myślisz elektoratem ugrupowania, które aktualnie trzyma władzę w ratuszu, urzędzie marszałkowskim, w jednostce administracji państwowej, której podlega teatr. A swoją drogą to chyba nie jest źle, że artyści mają swoje pomysły na ustawy, pytanie tylko, w czyim imieniu występują.

Nie wiem, jaki wpływ na uzdrowienie sytuacji miałby mieć wybór Jarosława. Będzie jasnym przeciwnikiem, który na pewno nie dostanie braw na kolejnym kongresie?

- Wybór między Kaczyńskim a Komorowskim jest trochę taki, jak między radiową Dwójką a RMF Classic. Dwójka to jest beton - "muzyka łagodzi obyczaje", jest elitarna, w stylu: napijmy się o siedemnastej herbaty z przedwojennych filiżanek, których tak nam mało zostało, gdyż wszystkie zostały rozstrzelane w Katyniu, a ostatecznie wybite w PRL-u. Ale jeśli nie mam innego wyboru, to wolę Dwójkę niż RMF Classic, czyli złote przeboje od Bacha do Bacha. Chodzi mi o to, że Dwójka strukturalnie należy do systemu, który jest mi bliższy, to znaczy zakłada możliwość istnienia kultury, która nie jest wasalem rynku. RMF Classic zakłada coś przeciwnego.

Sądzisz, że naprawdę możemy przewidywać, jak zachowa się PO, kiedy weźmie wszystko? Może zamiast wiatru w żagle stateczek postpolitycznego aparatu zastygnie na kilka lat we flaucie, gdy tymczasem narastać będzie pokoleniowa i kulturowa różnica. Pojawią się nowe media i nowe grupy nacisku, być może pewna odnowa życia publicznego dokona się wcześniej na szczeblu samorządowym. Wybór Jarosława utrudni taką zmianę.

- Gdybym miała pewność, że efektem monowładzy PO będzie dryf, pewnie głosowałabym na kandydata - jak to się mówi - "z wąsem". Nie mam tej pewności, nie mam nawet takiej nadziei. Jak pokazuje choćby to, co się wydarzyło po Kongresie Kultury, PO od znacznej części artystycznego establishmentu otrzymało legitymację na to, żeby wprowadzić w życie najbardziej prorynkowe reformy. Myślisz, że oni się przejmą jakimś marginesem, offem? Dla nich jest ważne, że Wajda powie - tak, że Bartoszewski powie - tak. Jaki to będzie miało wpływ, że artyści nieznani opinii publicznej podniosą krzyk? Jaki procent elektoratu PO wie, kto to jest Artur Żmijewski? Komorowski nie liczy się z reżyserem Arturem Żmijewskim, tylko z Arturem Żmijewskim z "Na dobre i na złe". Naprawdę olbrzymia część urzędników ma nikłe pojęcie o kulturze, którą my żyjemy. Tabloidyzacja kultury wysokiej nie jest tylko związana z masową publicznością. Jest też związana z ludźmi, którzy gust tej publiczności kształtują. Mam na myśli zarówno urzędników, którzy swoimi decyzjami promują tzw. kulturę środka, ale też pokolenie mistrzów, którzy z roku na rok, takie mam wrażenie, odrywa się coraz bardziej od tego, co w kulturze naprawdę gorące i nowe.

Możemy uznać za populizm wypowiedź Kaczyńskiego w Siedlcach, że to miasto zasługuje na instytucjonalny teatr, bo ma 80 tysięcy mieszkańców. Ale w państwie, gdzie o równym dostępie do kultury mówi się głównie w kategoriach równego dostępu do RMF Classic, to jest gest godny zauważenia. Kaczyński ma świadomość różnic klasowych obecnych w polskim społeczeństwie. Oczywiście można zapytać, czy cokolwiek, co pada w kampanii wyborczej możemy traktować poważnie, ale trzeba jednak przyjąć jakieś kryteria. Kaczyński jest niewątpliwie bliżej ludu niż Komorowski. Tak, wiem, "lud" nie brzmi swojsko, ale wolę to niż używane w mediach pojęcie tzw. zwykłych ludzi.

Ale co z tego, że Kaczyński ma świadomość. Myślisz że jako prezydent byłby w stanie reżyserować to uchwycone przez siebie nagie życie?

- A czy Bronisław Komorowski czy PO jest w stanie reżyserować cokolwiek, co nie wiąże sie z oddawaniem kolejnych sektorów publicznych w ręce rynku? Ciekawe zresztą, że pytań, które zadaje się Kaczyńskiemu, nie zadaje się neoliberałom. Obowiązuje podwójny standard oceniania. Wybór między Kaczyńskim a Komorowskim nie jest wyborem podyktowanym przez polityczne twarde argumenty czy poglądy. Klasa średnia, czy jak tam nazwać żelazny elektorat PO, dokonuje politycznego wyboru kierując się estetyką i sentymentem. Bo klasa, bo dobre maniery, bo lepszy garnitur, bo z wąsem - ale może zgoli. Tymczasem od 2005 roku coś w Polsce wyraźnie się zmieniło.

Moja mama, mieszkająca na wsi jest dla elektoratu Platformy klasyczną przedstawicielką żelaznego elektoratu PiS. Tyle, że w kwestiach obyczajowych jest dużo bardziej liberalna niż rzekomo otwarty kandydat PO. Nie przyszłoby jej do głowy, żeby zakazywać in vitro tylko dlatego, że jej się udało urodzić bez wspomagania sześcioro dzieci, nie przyszłoby jej do głowy, że można kwestionować prawa obywatelskie osób homoseksualnych, a publiczną służbę zdrowia uznać za relikt PRL-u i zapewniam cię, że nie będzie głosowała na Kaczyńskiego tylko dlatego, że on będzie prowadził politykę historyczną, która jest zgodna z jej światopoglądem.

Kaczyński wie, jak się zmienił jego elektorat i jakie są możliwości transferowe podczas najbliższych wyborów. PO w czasie tej kampanii jest w tyle. Oni mieli nadzieję na odrestaurowanie języka poprzedniej kampanii i nie przewidzieli, że Kaczyński z tego języka zrezygnuje, że nie da się sprowokować. Nie musi mówić o układzie, nie musi straszyć lustracją. On ten komunikat już wysłał, może nawet jest tak, że radykalizm i brutalność tych działań były zaplanowane i nieodzowne. Tak, układu nie da się unicestwić elegancko i w dobrym guście. A układ - tak wiem, na salonach nie wypada tak tego nazywać - niewątpliwie był i jak sądzę jest. W jakiś łagodny i miękki sposób opowieść o styku biznesu i lokalnych polityków jest skrzętnie zamiatana pod dywan. Jak sądzę, zrobienie o tym spektaklu zostałoby zaplute argumentami o doraźności i obśmiane jako spiskowe, oszołomskie itd. Metody działania władz widać dobrze na szczeblu lokalnym, choćby przy okazji afer z odwoływaniem dyrektorów teatrów, to jest totalitarne wykorzystywanie władzy przez urzędników, która kieruje się często nie dobrem instytucji, ale kilku osób związanych z tą instytucją bądź ostrzących sobie na nią zęby. I to jest codzienność życia publicznego w Polsce, a nie ekscesy.

To dość odważna teza - jak rozumiem uważasz, że wizja bliskiej przyszłości pod rządami PO to metoda skuteczna na pamięć o czasach IV RP.

Spokojnie, pamiętam IV RP. Ale czemu nie zapytasz, jak sobie poradziłam z pamięcią po aferze hazardowej?

Nie widzę, w jaki sposób ewentualny wybór prezydenta z PiS miałby się przełożyć na wyhamowanie tych tendencji, zwłaszcza w momencie, gdy mimo katastrofy wolnorynkowe skrzydło tej partii pozostało nietknięte. Maks Kraczkowski z Poncyliuszem zaczęli się ścigać z Palikotem na to, który z nich wskaże większą ilość prorynkowych ułatwień. Sztandary związkowe też nikogo nie obchodzą. Kaczyński nie pojawił się na fecie, jaką przy świeżym grobowcu brata zgotowała mu Solidarność. Może nie jest to kwestia wiary w układ?

- Co chcesz przez to powiedzieć? Że prezydentura Kaczyńskiego doprowadzi do przygotowania społeczeństwa na prywatyzację służby zdrowia albo urynkowienia kultury w tym samym stopniu co prezydentura Komorowskiego? Szczerze mówiąc, strasznie mnie wkurwia, że Komorowski jest zawsze na pozycji uprzywilejowanej, od niego wymaga się mniej, więcej mu się wybacza. Bez względu na pozycje, z jakich się krytykuje. To oznacza, że niestety my ciągle poruszamy się w kategoriach estetycznych. Dokonujemy wyboru estetycznego, głosujemy na lepszy garnitur i na własne aspiracje. Nawet nie na obietnice ich spełnienia, tylko na lepszą polszczyznę, na tęsknoty za arystokracją, dworkami, kominkami, na biblioteki pełne Gombrowicza, Miłosza i Szymborskiej, na dobre wychowanie, klasę, profesurę i inteligencką fajkę Geremka. To jest efekt legitymizacji przez "autorytety". Znajomy dziennikarz skomentował mój zamiar głosowania na Kaczyńskiego w ten sposób: "Naprawdę chcesz głosować na tego żałosnego człowieka?". On nie poda żadnego argumentu, dlaczego Kaczyński jest żałosny, a Komorowski już nie. Nie widzi takiej konieczności, a zapytany oburzy się, że mam czelność pytać.

Ten bezrefleksyjny ton jest normą klasy średniej pretendującej do miana elit - sierot po Unii Wolności. Tylko do kogo ci ludzie mają się odwołać? Do artystów, którzy po 1989 roku mogli w kulturze zrobić wszystko, a jedyne co robili, to chodzili i nadal chodzą pod rękę z władzą!? Gdzie są te zajebiste, wielkie filmy Andrzeja Wajdy czy Agnieszki Holland, opowiadające o polskiej rzeczywistości pierwszych lat transformacji? Gdzie są nowi bohaterowie wywalczonej wolności? Nie ma! A gdzie są ich niedoszli twórcy? W obozie władzy. Czemu nie ma filmu o strajkach z lat dziewięćdziesiątych? Bo ich niedoszli twórcy takim filmem zrobiliby przykrość swoim kolegom z opozycji. Wiesz co polski kulturalny establishment wie na przykład o tym, co się teraz dzieje w polskim teatrze? Nic nie wie, znają może ewentualnie gruby mainstream. Jakiś czas temu była debata w Agorze. Temat: świat nieprzedstawiony, czyli ostatnie dwudziestolecie w kulturze. Na sali wszyscy święci - Kutz, Michnik, Holland, Łubieński i w ramach wtłoczenia w establishmentowy krwioobieg odrobiny świeżej krwi - Grzegorz Kowalski. W tej establishmentowej dyskusji elit Agnieszka Holland powiedziała, że nie znajduje w ciągu ostatnich 20 lat niczego, co by rzeczywistość ostatnich dwudziestu lat przedstawiało, nie mówiąc już o tym, żeby coś zostało dla przyszłych pokoleń - bo jak wiadomo podstawową funkcją kultury jest muzealnictwo i wykopaliska. W teatrze rzeczywiście nie zdarzyło się nic. Nie było Nowaka, Klaty, Wojcieszka, Zadary, Demirskiego itd. Michnik zapytał Holland, dlaczego nie warto zrobić filmu o zjawisku radia Maryja albo o Farfale. Wiesz jak brzmiała odpowiedź? Mniej więcej tak: "Farfał jest nudny, nudny, nie. Rydzyk? Przecież Rydzyk to żenada, żenada". To jest wyraz odpowiedzialności albo rozumienia roli artysty w społeczeństwie? To wyznanie niewiary w gusty i opinie, które samemu się ukształtowało. Słuchałam tego i przypomniałam sobie filmy z pierwszego dziesięciolecia III RP, o beneficjentach pierwszego okresu transformacji - agencje reklamowe, milionerzy, zblazowani ale uznani artyści, znów agencje reklamowe. Nawet nie tyle mnie wkurwia obecność tych filmów, tylko nieobecność filmów o ofiarach transformacji. Czy chociażby o Rydzyku - opowieść o nim jest opowieścią o części tego społeczeństwa - możemy się z nimi nie zgadzać, ale nie możemy mówić, że są nudni.

To ja się odwołam do twojego gustu - bohater Niech żyje wojna! zmuszony do uczestniczenia w uroczystości ku czci mówi, że jeśli ma to być jego minuta ciszy, to będzie to minuta ciszy przeciwko władzy. Czy deklarację Twojego bohatera da się w jakikolwiek sposób przełożyć na konkretny gest przy urnie? W jaki sposób? Mamy nawoływać do głosowania na Kaczyńskiego jako wyraz oporu przeciw sojuszowi artystów z władzą?

- Artysta musi być przeciwko władzy. Zawsze. Może szczególnie wtedy, gdy władza jest mu przychylna. Miejsce artysty nie jest w obozie uprzywilejowanych. W Polsce ubóstwo jest tematem wstydliwym. Wiesz, skąd się bierze niesłabnąca popularność Kiepskich? Bo to jest serial, który zbudował wspólnotę ogromnej rzeszy ludzi. Znam ludzi, dla których "Kiepscy" to jedyna możliwość utożsamienia się z jakimkolwiek widowiskiem, które zostało wyprodukowane po 1989 roku. To są ludzie bez reprezentacji i w kulturze, i w życiu społecznym. W ciągu ostatnich lat ceny żywności w Polsce wzrosły w sposób odczuwalny nawet dla mnie. Ludzie, którzy to odczuwają bardziej dotkliwie nie mają głosu, ale przede wszystkim nie przyznają się do tego, że muszą robić obiad za dwa złote, bo jest im wstyd. Takie myślenie zaszczepiono temu społeczeństwu. Nie masz-to znaczy że jesteś leniem albo nieudacznikiem. Weź się do roboty, to będziesz miał. Porównaj to z Włochami - gdy makaron drożeje o kilka procent ludzie wychodzą na ulice.

W Polsce wybuchały strajki z powodu podwyżek cen mięsa, a teraz ludzie jedzą kiełbasę z krowich ogonów z Biedronki i uważają, że to normalne, że nie mają prawa żądać więcej.

- Może mój wyborczy gest bierze się nie stąd, że jest mi po drodze z Kaczyńskim, ale z jego elektoratem. Czuję silniejszy związek z opiekunką mojego syna z Wałbrzycha, niż z uważającym się za elitarnego kolegą z Warszawy, wyborcą Komorowskiego, który niedawno potrafił powiedzieć: "Jak możesz powierzać dziecko prostaczce z marginesu"?

Monika Strzępka* - reżyserka teatralna, zrealizowała m.in. przedstawienia: "Prezydentki", a także wraz z Pawłem Demirskim: "Dziady. Ekshumacja", "Był sobie Polak, Polak, Polak i diabeł, czyli w heroicznych walkach narodu polskiego wszystkie sztachety zostały zużyte", "Diamenty to węgiel, który wziął się do roboty", a ostatnio "Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej".»

"Strzępka: Głosujemy na lepszy garnitur, a nie na programy"
Sebastian Liszka
http://www.krytykapolityczna.pl/18.06

Podkreślenia moje.

2010-06-23 | Dodaj komentarz
ms
2010-06-28 11:44:39
super, szczere, prawdziwe, odważna kobieta, bardziej ceni własne przemyślenia od bezrefleksyjności wybitnych aktorów ze stajni tvn-u, szacun, mimo że do środowiska krytyki bardzo mi daleko, też się przyznałem (pod wpływem czterech piw) ze głosuje na Kaczyńskiego, i podałem dwa realne, socjalne i prorodzinne argumenty za polityką pis, które dotykające mojego życia, skwitowane odpowiedzią rozdawnictwo, odparowałem - nie rozdawnictwo tylko inwestycja w rodzinę, tu nastąpiło przerwanie rozmowy przez mojego interlokutora i pogardliwe pozostawienie mnie samego
radiofob
2010-07-15 01:35:04
Dwójka czy RMF Classic? W ogóle nie słucham radia!
Komentarzy (0)

W Sopocie przy robocie

  

Przeszłoby do historii gdyńskich festiwali filmowych, gdyby ktoś odpowiednio ważny to zapisał, spotkanie dramatopisarzy - drugiego dnia festiwalu, w Sopocie, w knajpie "Soho". Zdziwiłbym się, gdyby się okazało, że kiedykolwiek wcześniej w Sopocie miało miejsce tak duże stężenie dramatopisarzy na metr kwadratowy. Siedzieliśmy bowiem dość upchani, bo mało miejsc do siedzenia było. Oprócz naturalnych i ludzkich w tej sytuacji anegdot i facecji, po przewaleniu się pytań fundamentalnych (co teraz robisz? z kim pracujesz? gdzie ci wystawiają?) przeszliśmy do zagadnień istotnych, jakimi są: "za mało nas słychać, za mało nas widać, zróbmy coś". Proces trwa. Niektórzy skończyli tę noc na plaży.

Osobną grupę stanowili zaproszeni z tych samych pobudek, sami pisarze, bez dramato-. Nie spotykaliśmy się, mam wrażenie, że chodzili całkiem innymi ulicami. Wydaje mi się, że to ci, co stali koło Masłowskiej, kiedy zaprosił nas na śniadanie szef festiwalu.

Szef festiwalu zaprosił dramatopisarzy i pisarzy na śniadanie w Sopocie, w hotelu "Rezydent". Kiedy jedliśmy, wstał, przywitał się, powiedział, że się cieszy, że jesteśmy i że film na tym zyska, po czym zrobił rundkę od stolika do stolika, żeby przywitać się z każdym osobiście. To wszystko.

Z hotelu "Rezydent" przeszliśmy do hotelu "Sheraton", gdzie odbywać się miała konferencja - główny cel naszego przybycia na festiwal - poświęcona literaturze i filmowi. Jednocześnie, za ścianą odbywała się konferencja hepatologiczna, więc możliwe, że część naszych siedziała na hepatologii, a jacyś hepatolodzy trafili do nas, co tłumaczyłoby może coś.

Konferencję rozpoczął wykład pana filmoznawcy, który zaczął od tego, że nikt filmoznawców nie lubi i, jak się zdaje, postanowił zademonstrować, dlaczego. Część osób spała, część robiła notatki na zupełnie inne tematy, Masłowska ze swoją grupą wyszła na piwo, no krótko mówiąc, nie dało się, kurde, wysiedzieć. Później byl wykład filmoznawczy drugi jednej pani, ciekawszy, ale nic z niego nie pamiętam. Później Islandczycy mówili, jak jest z tym na Islandii, że generalnie jest ich mniej, ale czytają więcej. Później szukano Masłowskiej, która wyszła była na piwo. Znaleziono ją i razem z Żuławskim odpowiadali na pytania, jak do tego doszło, że powstał ich film. Później jedna osoba z sali zadała strasznie długie pytanie i to już chyba wszystko. Lexusy grzały silniki, żeby dowieźć nas do gdyńskich kin. Krótko mówiąc - poczucie, że była to UDANA konferencja.

Przez następne dni jednym z tematów była konferencja, a konkretnie, jak należało ją zorganizować, żeby miała sens. Padały różne, proste pomysły.

- Bo ta konferencja była jak polskie kino. Dużo ciekawych ludzi i brak pomysłu, co by z nimi zrobić.

- Słuchaj, no jest generalnie niedosyt, takie poczucie, że no fajnie, filmy i spotkania w knajpach festiwalowych nocami z różnymi ludźmi, ale jest niedosyt, że w zasadzie po co tu jesteśmy i może byśmy zrobili jeszcze spotkanie jakieś wspólne z tymi filmowcami, wiesz, żeby się poznać choćby, gęby swoje zobaczyć, kto jest kto - rozmowa pod kinem z całkiem fajnym facetem, który się nami zajmował. - Dobra - mówi. No i tyle.

2010-06-05 | Dodaj komentarz
(brak komentarzy)
Komentarzy (2)

Karoca z Gdyni

  

Rząd taksówek przed dworcem. Pytam o centrum festiwalowe.

- Nie ma sensu taksówką - mówi taksówkarz. - Jedna, druga ulica i już jest Teatr Muzyczny. Tam jest centrum.

Maszeruję z plecakiem przez Gdynię. Jest dobrze. Wiatr od morza. Miejsca sprzed roku z teatralnego festiwalu. Wiatr od teatru. Za chwilę - przyjaciele, który widzi się raz na rok, na pół roku.

- Nie wiedziałeś? Wysyłają po nas lexusy na dworzec. Wystarczyło zadzwonić. Wożą nas lexusami tutaj.

---

W biurze festiwalowym do odbioru czerwone karty identyfikacyjne ze złotymi zgłoskami wybitym imieniem, nazwiskiem i numerem boxu. Na karcie napisano, że uprawnia do wejścia na wszystko z wyjątkiem gali finałowej i koncertu Garbarka, na które będą osobne zaproszenia dla jeszcze bardziej wybranych. Zostawiamy bagaże w Muzycznym. Większość filmów grają w multikinie. Na co iść? Grają pięć filmów naraz.

---

Wrażenie - tu jest masę pieniędzy w to włożonych. Bez porównania z festiwalami teatralnymi.

---

Multikino. Na czerwone kartki wchodzimy od strzału, tylko kawa i ciastko do łapy i wio na pierwszy film. "Mistrzu" prowadzi na "Matkę Teresę od kotów" Pawła Sali. Dziwny film, o którym długo potem się myśli i dużo o nim jeszcze rozmawialiśmy m.in. o banalnym finale tego cofania się w czasie, kiedy wychodzi na to, że przyczyną całego zła i zabójstwa matki jest wojna. Mar. zwróci potem uwagę, jak istotna jest postać dziewczyny, która jest po prostu dobra i wszyscy mogą z jej dobra korzystać, ale tylko Teresa to robi. I ona ginie. No w każdym razie to film, który warto. Jeden z nie tak wielu, jak się potem okaże, mądrych filmów na tym festiwalu.

---

Wzruszenie na "Joannie" Feliksa Falka. Łzy cieknące po twarzy korzystające z ciemności, a jednocześnie pełna świadomość, że jest się oszukiwanym, że to prostacka manipulacja. Żydowska dziewczynka musi być śliczna i słodka, kobieta jak u von Triera musi się poświęcać i musi być poniżona. Wszystko to budowane na kliszach i stereotypach, a każdy wątek jak z innego znanego już filmu, a jednak całość spójna i świetnie zrobiona i w ogóle. Wzruszenie i poczucie zmanipulowania - taka mieszanka.

---

Większość filmów to kaszanka. Romantyczne komedie. Co się dziwić, jeśli na "Ciacho" przyszło przez pół roku milion ludzi do kin. Tu jest ta kasa. Nawet Kondratiuk się skusił i zrobił komedyjkę romantyczną dla zabicia czasu.

---

Stolik w klubie "Piekiełko" w hotelu "Gdynia". Dosiadają się faceci ze swoimi kobietami - wyglądają jak mafia i tak się zachowują. Jakaś lokalna, gdyńska mafia - takie wrażenie. Kobietom przy stoliku naszym stawiają drinki. Ich kobiety siedzą godzinami bez słowa i patrzą przed siebie. Kim są ci faceci? - To dystrybutorzy - ktoś mówi.

---

Ktoś skręcił nogę, do "Piekiełka" wchodzi pogotowie. Wychodzę się przewietrzyć. Na zewnątrz wpadają na mnie fotoreporterzy. - Kto zasłabł? Kto zasłabł? - Nikt - mówię. - Skręcenie nogi. - Ale ktoś z twarzą? Jakaś znana twarz???

---

Silne poczucie żenady na filmie "Trick". To już jawne oszustwo i kradzież! Film, w którym o nic nie chodzi poza pokazaniem znanych twarzy. Chyra, Trela, Talar, Adamczyk jakieś serialowe zwiezdy, nawet ta śliczna Karolina Gruszka - wszyscy się sprzedają jakiemuś gównianemu producentowi, który wciska ludziom kit. Bezładny scenariusz, efekciarstwo, nuda. Robiony z myślą o tym, żeby się dało zrobić fajny trailer, bo poza trailerem tam materiału nie ma na nic. Jakieś naiwne, tandetne, kompletnie bez pomysłu. Ile kasy w to gówno poszło?! Niesamowite.

---

Wybór - koncert Garbarka czy "Erratum". Mistrzu wybiera Garbarka, ja jednak "Erratum". Nareszcie jakiś piękny film. Mądry. Warto było. Taki film, po którym człowiek przez jakiś czas chce być dobry i mówi innym miłe rzeczy. Marek Lechki - zapamiętajcie tego reżysera.

cd prawdopodobnie n, ale nie wiadomo

2010-06-02 | Dodaj komentarz
Moniq
2010-06-04 23:57:45
Co do Jarosława Kaczyńskiego - może faktycznie przesadziłam z tą interpretacją więc post - jako że odpowiednich słów przytoczyć możności nie mam - pozwoliłam sobie usunąć. Co do tekstu - przyznaję się że nie widziałam żadnego z wymienionych przez Pana filmów. Jednak najbardziej zaciekawił mnie sam przebieg festiwalu i kilka filmów na raz - to tak naprawdę dla ludzi oceniających je chyba dość duże ograniczenie i dość ciężki wybór. Podoba mi się jak Pan to wszystko opisał. Od środka.
arturpalyga
2010-06-05 00:47:57
Zaskoczyła mnie Pani tym usunięciem postu. Nie chciałem Pani nic wycinać :), tylko dyskutować. Dziękuję za dobre słowo.

Informacje:


SZTUKI:

1. Guma balonowa. Klub Osiedlowy Widok, BB
2. Testament Teodora Sixta. Teatr Polski w Bielsku-Białej
3. Nic co ludzkie. Scena Prapremier Invitro. Lulblin.
4. Żyd. Teatr Polski w Bielsku-Białej. Teatr Rampa w Warszawie. Kompania Teatr w Lublinie. Skene Szinhaz w Budapeszcie. Teatr Telewizji.
5. Wodzirej. Koszalin Kulturkampf. Bałtycki Teatr Dramatyczny w Koszalinie.
6. Hamlet'44. Muzeum Powstania Warszawskiego. Warszawa.
7. Turyści. Teatr Polski w Bydgoszczy.
8. Wszystkie rodzaje śmierci. Łaźnia Nowa w Nowej Hucie.
9. Ostatni taki ojciec (Tato). Scena Prapremier Invitro. Lublin. Teatr Bagatela w Krakowie.
10. V(F) ICD-10 Transformacje. Teatr Polski w Bydgoszczy.
11. Tak wiele przeszliśmy, tak wiele przed nami. Teatr Polski w Bielsku-Białej.
12. Już się ciebie nie boję, Otello. Scena Prapremier Invitro. Lublin.
13. Idź w noc, Margot. Kompania Teatr. Lublin.
14. Auschwitz Cat. Sala Beckett. Barcelona.
15. Bitwa o Nangar Khel. Teatr Polski w Bielsku-Białej.
16. Szwoleżerowie. Teatr Polski w Bydgoszczy.
17. Obywatel K. Teatr Nowy w Zabrzu.
18. Nieskończona historia. Teatr Powszechny w Warszawie. Teatr Nowy w Zabrzu. Akademia Teatralna w Białymstoku. Teatr 59 w Warszawie. Teatr Horzycy w Toruniu.
19. Nangar Khel. Postscriptum. Festiwal Malta w Poznaniu.
20. Truskawkowa niedziela. Teatr Polski w Bydgoszczy. Landesbhune Theater w Willhelmshaven.
21. Aporia 43. Scena Prapremier Invitro w Lublinie. Teatr Arabeski w Charkowie.
22. Love. Cieszyńskie Studio Teatralne.
23. Morrison/Śmiercisyn. Teatr Lalki i Aktora w Opolu.
24. w środku słońca gromadzi się popiół. Teatr Stary w Krakowie. Wrocławski Teatr Lalek. Polskie Radio.
25. Historie bydgoskie - osiem historii. Teatr Polski w Bydgoszczy.
26. Niech nigdy w tym dniu słońce nie świeci. Teatr Fredry w Gnieźnie.
27. I nikt mnie nie poznał. Violetta Villas. Teatr Capitol we Wrocławiu. Teatr Nowy w Łodzi.
28. Lalka. Adaptacja. Teatr Polski w Bielsku-Białej.
29. Western. Teatr Śląski w Katowicach.
30. Y. Teatr Capitol we Wrocławiu.
31. Znak Jonasza. neTTheatre. Polskie Radio. Warszawa. Lublin.
32. Psubracia. Teatr Śląski w Katowicach.
33. Exodus 2.0. Teatr Węgierki w Białymstoku.
34. Narysowałam więcej, niż tu widać. Strefa Wolnosłowa. Warszawa.
35. Klątwy. Teatr Osterwy w Lublinie.
36. Rewizor. Będzie wojna. Teatr Ludowy w Nowej Hucie.
37. Dybbuk. Teatr Polski w Bielsku-Białej.
38. Muzułmany. Teatr Śląski w Katowicach.
39. Panna Nikt. Wrocławski Teatr Współczesny.
40. Dada z łasiczką. Teatr Śląski
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
W sprawach wszelakich proszę pisać do mnie na adres:
appalyga@gmail.com

Archiwum:


2017
» sierpień (5)
» lipiec (18)
» czerwiec (6)
» maj (2)
» kwiecień (5)
» marzec (1)
» styczeń (2)

2016
» grudzień (7)
» listopad (2)
» październik (3)
» wrzesień (2)
» sierpień (10)
» lipiec (9)
» czerwiec (7)
» maj (2)
» kwiecień (4)
» marzec (4)
» luty (4)
» styczeń (2)

2015
» grudzień (4)
» listopad (4)
» październik (3)
» wrzesień (3)
» sierpień (2)
» lipiec (2)
» czerwiec (4)
» maj (8)
» kwiecień (10)
» marzec (4)
» luty (5)
» styczeń (2)

2014
» grudzień (5)
» listopad (2)
» październik (2)
» wrzesień (7)
» sierpień (9)
» lipiec (4)
» czerwiec (3)
» maj (2)
» kwiecień (6)
» marzec (8)
» luty (7)
» styczeń (5)

2013
» grudzień (4)
» listopad (5)
» październik (3)
» wrzesień (9)
» sierpień (9)
» lipiec (7)
» czerwiec (4)
» maj (10)
» kwiecień (11)
» marzec (10)
» luty (6)
» styczeń (9)

2012
» grudzień (6)
» listopad (9)
» październik (3)
» wrzesień (11)
» sierpień (13)
» lipiec (7)
» czerwiec (9)
» maj (11)
» kwiecień (7)
» marzec (4)
» luty (8)
» styczeń (4)

2011
» grudzień (4)
» sierpień (1)
» lipiec (5)
» czerwiec (1)
» maj (2)
» kwiecień (2)
» marzec (3)
» luty (3)
» styczeń (4)

2010
» grudzień (4)
» listopad (6)
» październik (4)
» wrzesień (8)
» sierpień (7)
» lipiec (6)
» czerwiec (5)
» maj (6)
» kwiecień (9)
» marzec (3)
» luty (12)
» styczeń (9)

2009
» grudzień (9)
» listopad (9)
» październik (11)
» wrzesień (10)
» sierpień (3)
» lipiec (3)
» czerwiec (8)
» maj (8)
» kwiecień (8)
» marzec (12)
» luty (10)
» styczeń (12)

2008
» grudzień (8)
» listopad (7)
» październik (8)
» wrzesień (14)
» sierpień (4)
» lipiec (8)
» czerwiec (7)
» maj (11)
» kwiecień (13)
» marzec (9)
» luty (7)

Ostatnie komentarze


[Duża Ula]
Myślę, że jest to bardzo niesamowite być w miejscach w których byli nasi przodkowie. Na...
[Mada L]
Ale napisane! Jakby się tam było i dotykało! Dziękuję
[Duża Ula]
Na początku tak jak bym czytała jakiś dramat. Dobrze , że to się nie dzieje...

Ocena bloga:


Oceń blog:  1   2   3   4   5 

Reklama:


Statystyki bloga:


Wyświetleń: 1326392
Newsów: 688
Komentarzy: 2109
Ta strona kojarzona jest ze słowami:
Artur Pałyga, blog Bielsko, blogi Bielsko-Biała